Di navbera PKK û dewleta Tirkiyeyê de pêvajoyek tê meşandin ku her du aliyên wê dibêjin ku ew qezencdar in. Ez bi taybetî nabêjim “di navbera Kurdan û dewleta Tirkiyeyê de”, ji ber ku Kurd di vê pêvajoyê de bi tevahî nayên temsîlkirin. PKK û serokê wê yê girtî wek muxatab tên pejirandin, lê ji bo berjewendî û faydeya rastîn a Kurdan hema hema tiştek nayê nîqaşkirin.
Li ser medyaya civakî, endamên tarîqeta APO dibêjin ku ew qezencdar in. Ew îdia dikin ku PKK dewleta Tirkiyeyê xistiye ser çokan, ku dewleta Tirkiyeyê dê mecbûr bimîne demokratîk bibe, tezên APO qebûl bike û wî bixe cihek girîng.
Ji aliyekî din ve, endamên tarîqeta APO heta sloganên azadiya Kurdan jî daxistine ser azadiya kesane ya APO. Propagandayek tê belavkirin ku wekî gelê Kurd ji bo xwe tiştek naxwaze û tenê bi wê yekê eleqedar e ku APO dê di çi statûyê de be. Xwesteka ji dewleta Tirkiyeyê hema hema hatiye daxistin ser vê yekê ku APO were derxistin nav villayekê û carinan bi vîdyoyekê bikaribe li şagirtên xwe fuhş û heqaretan bike. Ez vê bi taybetî dibêjim, ji ber ku ez dizanim ku hema hema tu axaftina APO bê fuhş û heqaret nebûye.
Ji aliyekî din ve, dema ku beşek mezin ji Kurdan ne piştgirî dide û ne jî bawerî bi gotinên vala û bêwate yên wekî “biratiya hemû gelan” an “wekheviya gelan” tîne, PKK weke ku Kurd ji bo biratiya hemû gelan şer kirine, weke ku ji bo mafên LGBTQ çûne çiyan û weke ku ewqas ciwanên Kurd ji bo vê armancê şehîd bûne, tevdigere. Bi navê “biratiya herkesî” tezên bêserûber, bêdestpêk û bêdawî tên parastin.
Beşa din a Kurdan jî xuya dike ku pêşî yekîtiya navxweyî ya Kurdan û tevgereke hevpar li gorî berjewendiyên xwe diparêze. Herî kêm, beşeke girîng ji parvekirinên ku ji Kurdistana Başûr û Kurdistana Rojhilat têne dîtin di vê alî de ne.
Dewleta Tirkiyeyê jî bi hîlekarîya xwe ya herdemî û bi siyaseta ku li ser mirin û tunekirina Kurdan hatiye avakirin, Kurdan bi statûya APO mijûl dike. Dema ku Kurd bi van gotinan tên mijûlkirin, dewleta Tirkiyeyê li Rojava û li seranserê Rojhilata Navîn gavên ku hêz û desthilata xwe zêde dikin didomîne. Di hundirê Tirkiyeyê de jî beşeke mezin ku li dijî vê pêvajoyê ye, weke ku ji bo rijandina xwîna Kurdan tê tûjkirin û roj bi roj radîkaltir dibe.
Heke em refleksên vê dewleta kuştinê hinekî jî nas bikin, em dizanin ku ev nîzama ku li ser tunekirina Kurdan hatiye avakirin, dikare sibê li ser wan Kurdan vegere ku îro bi navê “aştî” tên rawestandin — dîsa bi bombeyan, mayinan û xwînê.
Statû û daxwazên APO û tarîqeta APO ne di berjewendiya Kurdan de ne û ne jî ji bo faydeya Kurdan in; ew tenê xizmeta hêza dewleta Tirkiyeyê dikin. Kurd ne ji bo demokratîkbûna dijminên xwe şehîd bûne û ne jî ji bo vê yekê têkoşîn kirine; ew ji bo Kurdistaneke demokratîk şehîd bûne û têkoşîn kirine.
Kî diz çökand û kî li ser piyan e, eşkere ye.
Kî çek danî, Kurdîtî bi villayekê firot, ji armanca Kurdistanê vekişiya û xwe daxist nav komên komun, azadiya Kurdan bi statûya APO re wekhev kir, ji dewleta Tirkiyeyê re xwe nerm kir, mafên Kurdan veguherand mafên LGBTQ û bû kuklayeke siyasî — ew in ku winda kirine.
Lê Kurd û Kurdistan tu carî dê winda nebin.