Di dîroka cîhanê de tu gelî xwe bi awayê ku îro Kurdên Bakur dikin, teslîmî dagirker û kolonîkarê xwe nekiriye. Bi taybetî piştî ku bi salan şer û berxwedan kiriye, bi hezaran mirovên xwe di vê rê de ji dest daye û karî ye rêxistinek ava bike ku bi armanca avakirina welatekî gelê xwe derxistiye ser rê...

  Erê, îro Kurd bi destê PKK’yê, ku bi hêza xwe ya resen ava kirine, û rêberê wê Abdullah Öcalan, hewl didin bi dilxwazî xwe entegreyî dewleta Tirk bikin; dewleteke ku bi sedsalan e wan qetil dike. Bêguman, hemû Kurdên Bakur vê yekê qebûl nakin. Lê piraniya kesên ku di nav ramana Apoîst de mane, di wê derdorê de mezin bûne û bi gotin û dîskûra wan hişmendiya Kurdî bi dest xistine, îro baweriyê bi vê çîrokê û vê derewê tînin.

  Piştî ku Abdullah Öcalan bîst û heft salan ji aliyê dewleta Tirk ve dîl hat girtin, dewleta Tirk a faşîst û dagirker dest bi tevgerê kir, dema ku dît bi lawazbûna otorîteya bihêz a Kurdî li Sûriyeyê û hilweşîna rejîma Esed, li qadê rewşên xeternak ji bo wê derketine holê.

  Pêşî, bi rêya milîtanên DAIŞ’ê ku ew bi xwe rêve dibir û fermana wan dikir, Kurdên Rojava tirsand û wan mehkûmî derewa “entegrasyona nav Sûriyeyê” kir. Di heman demê de, bi rêya Devlet Bahçelî, destê xwînrêj û qatil ê dewleta Tirk, hewl da Kurdên Bakur li bin banê parlamentoya xwe razî bike ku bêdeng bimînin.

  Ji bo vê yekê du amûrên bingehîn bi kar anî. Yek ji wan Abdullah Öcalan bû, ku bi salan e di destê wê de dîl e. Ya din jî siyasetmedarên Partiya DEM’ê bûn; partiyeke ku îdia dike partiyeke siyasî ya Kurdî ye, lê piştî ku hemû siyasetmedarên wê yên bihêz hatin zindanîkirin, ji aliyê dewletê ve ji nû ve hat sêwirandin.

  Ev her du hêman bi salan wek parçeyên planeke ku ji aliyê MÎT’ê, ango Rêxistina Îstixbarata Neteweyî ya Tirkiyeyê, hatibû sêwirandin, amade hatibûn ragirtin. Di dema ku Erdoğan û kevneşopiya qatil a dewleta Tirk herî zêde hewcedarî wan bûn, ew hatin xistin pêş û çîroka asîmîlasyona Kurdên bi dilxwazî hate afirandin.

  Lêbelê Kurd di dirêjahiya dîrokê de, ne li Rojhilatê, ne li Başûr, ne li Rojava û ne jî li Bakur, tu carî rêya asîmîlasyon û entegrasyona bi dilxwazî hilnebijartine. Gelek caran serhildan kirine û ji bo azadiya xwe, zimanê xwe û çanda xwe berdêlên giran dane.

  Niha jî, bi talîmata rêberekî dîl, pêşî çek danîn, piştre rêxistina wan hate fesihkirin û di dawiyê de li bin banê parlamentoyê ji Erdoğan re hatin xwar kirin.

  Ev şerm e.

  Ev şermekî mezin e ku Kurd gotinên dewleta Tirk wekî ku ew ramanên kesane yên rêberekî damezrîner ê dîl bin qebûl bikin; Kurdbûnê ji bo Tirkbûnê qurban bikin û ziman, çand, jiyan û mafê azadiya xwe teslîmî destê qatilên xwe bikin.

  Ev pirs rasterast têne bîra mirov:

  Hûn ji bo vê yekê hatin îşkencekirin?

Hûn ji bo vê yekê sirgûn jiyan?

  Zarokên we ji bo vê yekê li ber çavên we hatin darvekirin?

  Hûn ji bo vê yekê neçar man ku qirêj bixwin?

  Hûn nikarîbûn bi zarokên xwe re bi zimanê xwe biaxivin. Gundên we hatin şewitandin û bombebarankirin. Hûn hatin destdirêjîkirin. Lingên zarokên we hatin parçekirin. Zarokên we, dema ku li kolanan dilîstin, bi wesayîtên zirxî hatin kuştin.

  Heke hûn di dawiyê de zimanê xwe înkar bikin û çanda xwe bi vî awayî hêsan teslîm bikin, çima ev hemû êş hatin kişandin?

  Di sala 1923’an de we dikarîbû tenê bigota: “Em hemû Tirk in!”

  Çima we bi hezaran ciwanên xwe ji bo zimanê Kurdî û ji bo Kurdistanê qurban kirin?

  Çima we ji destpêkê ve hebûna xwe pêşkêşî hebûna Tirkî nekir?

  Çima we vê yekê qebûl nekir û dema ku her roj Tirkbûn li ser zarokên we hate ferzkirin, we serî hilda?

  Heke hûn di dawiyê de wê qebûl bikirana, heke hûn hebûna xwe û Kurdistanê di yek civînê de pêşkêşî dewleta Tirk bikirana, wê demê çima evqas nerazîbûn, evqas gotin û evqas berxwedan hebû?

  Îro Kurdistan û Kurdbûn di destê du rêberên dewleta Tirk ên herî xwînrêj de bûne lîstok.

  Hûn Öcalanê ku bi salan e dîl û girtî ye, û wêneyên wî yên dema ku di zindanê de cil dişo tenê ji bo biçûkxistina wî ji wê girava dûr hatine belavkirin, wek “îrade” qebûl dikin. Gelo we Kurdistan ji bo hêviya şerefê ji rêveberiya PKK’yê ya riziyayî, bêpar ji demokrasiyê, feodal û dîktator qurban kir?

  Bila em bibêjin ev hemû ji aliyê siyasetmedar, tirsonek û kesên bêşiyan ve hat qebûlkirin û ew xwe xistin xizmeta dewleta Tirk.

  Lê hûn, gelê Kurd, çi?

  Dayikên Kurd!

  Ciwanên Kurd!

  Hûn ê Kurdistan, Kurdbûn, zimanê Kurdî û çanda Kurdî bihêlin di destê van xayînan de, yên ku we pêşkêşî dijminê we dikin?