Li seranserê cîhanê gelek rêxistinên ku girêdayî dînên cuda ne û di bin navên cuda de hatine rêxistinkirin hene. Rêxistinbûn, belavbûn, belavkirina ramanên xwe ji bo avakirina toreke têkiliyan, kirina xebatên lobîkirinê, peydakirina berjewendiyan ji bo kesên di nav rêxistinê de an jî kirina karên ku girêdana wan bi rêxistinê re xurtir dikin, li hema hema her derê cîhanê û li gorî hiqûqa navneteweyî mafên pir asayî û xwezayî ne. Ev maf ji bo her kesî û ji bo endamên her baweriyê derbasdar in.
Lê dema ku li deverekê cîhanê sê kes bên ba hev û hemû kesên din wek dijmin bibînin; dema ku qezenca neheq û berjewendî bi dest bixin, mirovan îstîsmar bikin, mafên kesên ku ne di nav rêxistina wan de ne ji bo xwe maf bibînin û êrîşkirina li ser kesên cuda wek mafê xwe bihesibînin, wê demê çi dibe?
Em qala avahiyekê dikin ku hewl dide her tiştê ku ji wê cuda ye, bide şibandina xwe û girêdayî zihniyeta rêxistinê bike; mafên mirovan, mafên jinan û mafên zarokan paşguh dike; bawer dike ku endamên wê tu berpirsiyariya exlaqî nînin û berjewendiyên rêxistinê divê her dem di rêza pêşîn de bin.
Gelo hebûna rêxistinekê ku desteserkirina milkê kesên din rewa û pîroz dibîne, çekdarkirin, êrîş, kuştin û desteserkirinê rewa dihesibîne, û kiryarên wê dikarin wek maf bên qebûlkirin? Rêxistinbûna we, pirbûna hejmara we, hebûna pirtûkekê û rêberekî we, mafê kirina van hemû tiştan dide we?
Xala ku ez dixwazim bigihîjim tam ev e.
Bêguman, rêxistin û organîzasyonên asayî hene ku xebatên ku min di destpêkê de rêz kirin, dikin. Lê ji bo ku mirov ji rêxistin, avahî an têgihiştina baweriyekê ku bi piranî bi El Qaîde, Talîban, DAIŞ, Hizbullah, Boko Haram, Hûsî û rejîma Îranê tê temsîlkirin netirse, divê an bêaqil be an jî ji wan bihêztir be. Ji bo ku mirov li dijî avahiyeke wiha nesekine, divê an ji wan be an jî ji kesên ku wan bi rê ve dibin be.
Li dijî avahiyeke wiha û têgihiştineke wiha ya baweriyê rawestan, tu carî nikare sûc be.
Tiştê ku jê re “Îslamofobî” tê gotin, yek ji tirsên herî xwezayî û herî zêde tê payîn ên cîhanê ye. Ji ber ku ev avahî û rêxistinên radîkal berdewam tirs û êrîşê diafirînin. Heta ku rêxistinên ku cîhanê her dem di nav şer de dihêlin, êrîşên çekdarî pêk tînin, mafên jinan, mafên mirovan û mafên zarokan paşguh dikin û serjêkirin, tunekirin û destdirêjiya cinsî li ser kesên ku ne ji wan in wek mafê xwe dibînin hene, tu kes li ser rûyê erdê nikare bi Îslamofobîtiyê bê tawanbarkirin. Ji ber ku mirov ji bo hîskirina vê tirsê sedemên zêde hene.
Heke ew êrîş dikin, ez jî neçar im xwe di helwestekê de bi cih bikim ku wan dûr dixe, ji wan dûr disekine û ji wan nefret dike. Ez nikarim ewqas saf bim ku tabloyek rengîn û xweş nîşan bidim û bibêjim: “Tenê hin ji wan van tiştan dikin; hemû wek hev nînin.”
Ji ber ku pirtûk li ber çavan e.
Ji ber ku kiryarên kesê ku ew wek rêberê xwe qebûl dikin li ber çavan in.
Heke rêberê wan dikarîbû bi zarokeke neh salî re têkiliya cinsî bike, em çawa dikarin bibêjin ku şopînerên wî potansiyela kirina heman tiştî nînin? Gelo qebûlkirina hebûna potansiyaleke wiha di nav wan de dikare sûc be?
Ez bêguman kesên ku cahil hatine hiştin, nikarîbûne perwerde bibînin an derfeta hînbûnê bi dest bixin, kesên ku tenê ji ber ku dîn ji malbatên xwe wergirtine bûne endamên dînê Îslamê, û mirovên baş li cihekî cuda dihêlim.
Lê ewqas gelek mirov hene ku tiştên qewimîne dibînin û dizanin, bi îdiakirina ku van hemû tiştan maf û rewa ne radîkal dibin, û her ku dixwînin û hîn dibin hovtir dibin, ku netirsîn û nefretnekirin ne di destê mirovan de ye.
Fobî li dijî kesê bêguneh nayê xwedîkirin.
Fobî li dijî qatil, canî û kesên ku êrîşkirinê wek mafê xwe dibînin tê xwedîkirin.
Û divê bê xwedîkirin!