Li dinyayê gelek gel hene ku nifûsa wan heta sed hezar kesî jî nagihîje û serweriya xwe li ser axa ku ya wan e ragihandine. Dibe ku ew ne bûne hêzeke leşkerî an jî wek dewletên psîkopat ên ku li rast û çepê êrîş dikin qasî ciddi nehatibin dîtin. Lê ew serxwebûna xwe, çanda xwe û pêşeroja xwe diparêzin û ava dikin. Ji bo gelekî tiştek ji vê girîngtir tune ye.
Kurd, ku ji aliyê nifûsê ve li dinyayê xwedî yek ji girîngtirîn kombûna gelan in û li ser axa xwe hîn jî bêdewlet in, tevî nifûsa 60 milyonî, ne mafên çandî, ne civakî, ne zimanî û ne jî demokratîk bi dest nexistine. Dema serxwebûna welatên ku nifûsa wan heta sed hezarî jî nagihîje li ber çavan were girtin, ev yek nîşana pirsgirêkeke ciddi ye. Ev pirsgirêk bi tevahî mijara kêmasiya îrade û armancê ye.
Kurd pir baş dizanin ka divê çi bibe, pirsgirêkên ku ew dijîn ji aliyê kîjan dewletên qatil ve tên afirandin û îro çawa bi zorê ji çand û zimanê xwe tên dûrxistin, tên qetilkirin û tûşî qirkirinê tên kirin. Di nav kesên ku vê rewşê dizanin de, berî her kesî malbat, eşîr û kesên ku xwe ji bo pêşengiya gelê Kurd pêşkêş kirine tên. Lê ti yek ji wan ev yek fam nekiriye: heta ku armanc Dewleteke Kurdistanê ya Bi Tevahî Serbixwe, Yekparçe û hemû Kurdan di nav xwe de digire nebe, ev pirsgirêk nayên çareserkirin. Armanca min ji kêmasiya îrade û armancê ew e ku ji rêveberên ku heta niha derketine pêş an hatine derxistin pêş, ti yekî bi cidî îrade û armanca avakirina Kurdistanê û serbixwekirina Kurdistanê nîşan nedaye û ji bo vê yekê dest bi xebatên neteweyî û navneteweyî nekiriye. Ev kêmasî bi awayekî xwezayî wek bêbawerî li gel xuya bûye û bûye sedem ku gel ber bi vê ramanê ve here: «Ji van kesan tiştek dernakeve; bila herî kêm em neyên qetilkirin.
Niha, di vê rewşa kaotîk de, li pêşiya Kurdan derfetek din a pir mezin heye. Ew dikarin ji bo serxwebûnê şer bikin û bi Rêveberiya Xweser a Kurdistanê re, herî kêm axên Kurdistanê yên di bin dagirkeriya Îranê de veguherînin dewleteke serbixwe. Gelên li Rojhilatê û li Rêveberiya Xweser a Kurdistanê ji zû ve hebûna vê îradeyê nîşan dane. Niha ku pişta dewleta faşîst a Îranê şikestî ye, divê Kurd bi piştgiriya Îsraîl û Dewletên Yekbûyî axa xwe ji destê van dewletên qatil rizgar bikin û wê veguherînin dewleteke Kurdî ya serbixwe.
Bi vê re, divê Kurdên Rojava jî bi lez, bi hêza çekdar û strukturên ku di destê wan de ne, tevlî axên Kurdistanê yên ku dê bêne rizgarkirin bibin û xwe ji nîrê bermayiyên DAIŞê yên destbi-xwîn, terorîst û canî rizgar bikin. Dîtin û famkirina vê yekê û di van rojan de amadekirina bingeha wê qet ne dijwar e. Pir eşkere ye ku Dewletên Yekbûyî û Îsraîl li herêmê li hevalbendekî pêbawer digerin. Li şûna ku ev hevalbendî ji dewletên faşîst û dagirker re were hiştin, divê Rêveberiya Xweser a Kurdistanê û partiyên Rojhilatê wê bistînin û, bi karanîna zanîn û kapasîteya leşkerî ya SDG, van herêman bi tevahî ji dewletên dagirker paqij bikin. Dema destên dirêjkirî yên ji bo peymanê vekirî li hewayê mane, divê Kurd dest ji xwarina serê xwe berdin, destê dirêjkirî bigirin û dest bi kar bikin. Wekî din, dewleta Tirk a qatil, dewleta Îranê a qatil û kukla wan Golaniyê qatil dê li ser van axan xwîn birijînin û li ser van axan berdewam bikin ku Kurdan asîmîle bikin û ji holê rakin.
Kurdistan divê serbixwe were kirin û, ji bo ku ev serxwebûn domdar bibe, divê ji mentiqê eşîrtiyê yê niha derbasî avakirina dewleteke ciddi bibin. Wekî din, domandina vê serxwebûnê wê dijwar bibe û ev dewletên dagirker dê ji bo ji holê rakirina Kurdistanê her tiştê ku ji destê wan tê bikin. Lê ew ê qet newêrin dest bi şer bikin, ji ber ku hêza cezayên hevalbendan jî eşkere ye. Ji ber ku ev cezayên ciddi dê lêçûnên ciddi derxin holê, ne dewleta Tirk a qatil, ne dewleta Îranê ya ku pişta wê şikestî ye û ne jî Golani wê newêrin vê rîskê bikin.
Serxwebûn divê tevî gel, bi berxwedana gel û li dijî dijmin were bidestxistin, parastin û mezin kirin.