Avahiya siyasî ya welatekî nîşanî me dide ku pêşeroja wî ber bi ku ve diçe an li ku dê bimîne. Ji bo fêmkirina vê yekê ne pêdivî bi falgeriyê heye, ne jî bi dîtina pêşerojê.
Partiyên siyasî yên dewleta Tirk pişta xwe li ser zêdekirina potansiyela dengdêrên xwe ava dikin. Ji ber vê yekê, ew dest nadin tu tiştê ku nefikirin dê dengan ji wan re bîne. Gelo mijar bi têgehên wekî qanûn an demokrasiyê ve girêdayî ye an na, ev ne di nav bala wan de ye.
Avahiya dewletê ya ku Erdoğan ava kir, di nîvê duyemîn ê desthilatdariya wî de bi gotina “Welatê Erdoğan” bi awayekî eşkere hate ragihandin. Hikûmet di bingehê xwe de wekî piramîdeke mirovî ye, ku ji bo parastina yek mirovekî li serê herî jor hatiye avakirin – li jêr gel heye, li serê herî jor Erdoğan heye. Ewên li jêr zextê dikişînin da ku ew li wir bimîne, û ewên di navberê de zextê li tebeqeyên jêrîn dikin û bi propagandayê wan bindest digirin.
Tiştê ku ev avahî dikare bike, di protestoyên Geziyê de, piştî hilbijartinên 7ê Hezîranê û di muameleya li dijî Kurdan piştî her hilbijartinê de eşkere bû. Lê opozîsyon û alîgirên wê tu carî bi awayekî cidî bersiv nedan. Wan bi tweetên lawaz bersiv dan, ku tenê xeyala protestoyê didan. Tiştê ku ew fêm nakin ev e: “Heta ku ew bêdeng bimînin, dê dor bigihîje wan jî.” Wan wisa fikir kir ku ji ber Erdoğan şaredariyên Kurdî bi hinceta terorê zext dike, ev yek dê li wan neyê kirin. Lê ew hîn jî fêm nakin ku Erdoğanê faşîst dê nehêle tu tiştê ku desthilatdariya wî tehdît dike, bijî.
Û niha çi qewimî? Şaredarên wan jî bi hinceta terorê hatin standin. Tenê îhtîmala ku İmamoğlu bibe serokomar, nekarî pêşî li dagirkirina şaredariya wî ya mezin bigire. Wan ji bîr kir ku hevalên herî nêzîk ên Erdoğan dîktator û kujerên wekî Putin, Lukashenko, Orban, Aliyev û şêxên Ereb in. Bêguman ew ê rêya wan bişopîne, û bêguman ji bo parastina desthilatdariya xwe tu kevirê bê guhertin nahêle.
Tenê rêya derketinê ev e: an niha serî hildin û Erdoğan bi tevahî bixin, an jî bêdeng bimînin û di “Welatê Erdoğan” de bijîn. Paşguhkirina wê yekê ku tiştê ku li Selahattin Demirtaş hat kirin ji ber wê bû ku wî desthilatdariya Erdoğan tehdît dikir, û bawerkirina ku ji ber ev tişt li Kurdekî hat kirin, dê li wan neyê kirin, bêaqilî û nezanî ye. Li welatekî faşîst benda bersiveke demokratîk an gaveke dadmend man, nezanî û nebûna dûrbîniyê ye.
Heke ew difikirin ku ev dê bi dawî bibe tenê ji ber ku İmamoğlu bê destdan hiştibe, ew xeletiya herî mezin dikin, ji ber ku ev wate dike Erdoğan jixwe fermana mirina wî îmze kiriye. Erdoğan tenê mirov zindanî nekirine; wî ew sirgûn kirine û daye kuştin. Heke siyaseta welatekî berdewam bike ku van rastiyan paşguh bike û wekî ku demokrasî û qanûn hene xwe nîşan bide, wê demê di “Welatê Erdoğan” de dê tenê ew qas destûr ji wan re bê dayîn ku bibin opozîsyon, çiqas ku Erdoğan destûr bide. Û piştî demekê, êdî ne girîng e kî li ser desthilatê be – ev welat dê her tim bi navê “Welatê Erdoğan” bê gotin.
Ez we hişyar dikim: An ev FAŞÎZM bi xistina faşîst tê rawestandin, an jî “Welatê Erdoğan” dê bi awayekî fermî bê ragihandin.