Ji ber ku gelê Kurd negihîştiye hişmendiya netewî û ji encama siyaseta dewletên dagirker, Hebûna Kurdî ketiye xetereyeke cidî.
Dewletên Dagirker, bi siyaseta asîmîlasyon, bindestkirin û qirkirinê ya ku bi sed salan li ser axa Kurdistanê meşandine, deng û daxwazên gelê Kurd bi tevahî bêdeng kirine. Îro, heta dema ku Dewleta Îranê di bin tehdîda tune kirinê de ye jî, dema ku rojane bi dehan mirov ji ber ku Kurd in û ji Kurdistanê ne ji aliyê Rejîma kujer ve tên darvekirin, dîsa jî Kurd tu daxwazekê nakin; heke bixwazin hêza wan a leşkerî û amûrî têra wan dike û dikarin gelê xwe bigihînin serxwebûneke mutleq, lê heta gavekê jî navêjin.
Em heman rewşê çend meh berê li Rojava jî dîtin: dema ku Rejîma Esedê ketibû û hemû otorîte ji holê rabûbû, hêzên Kurd ku zêdetirî sed hezar leşker û cebilxane di destên wan de bû, ji cihên xwe jî nekişiyan, heta yek piçik ax jî rizgar nekirin, lêbelê hemû destkeftiyên xwe li hember rêxistineke Îslamî ya radîkal, Paşverû û Kûjer winda kirin. Niha di destpêka 2026 de, bêyî ku em qada bi milyonên kîlometreyan û bîrên neftê yên di destên wan de bibêjin, ew bûne neçar û bêhêz ku li deriyê saziyên xwe jî tabloyeke kurdî danînin.
Dîsa Rêveberiya Xweser a Kurdistanê ya li bakurê Iraqê, bi lîstokên xwe yên derebegî û eşîrî, şerên eşîrî, û karên wekî berhevkirina mal û milk li derveyî welat mijûl dibe, û gihîştiye rewşekê ku nikare mûçeyên karmendên di bin rêveberiya xwe de jî bide. Em îro dibînin ku van derebegiyên herêmî, ku xwedî tu hişmendiya mafê, tu hişmendiya rêveberiyê û tu niyeta dewletbûnê nînin, bi hewldanên dewleta Iraqê re rû bi rû ne ku ji nû ve otorîteyê bigire û desthilata federal bi tevahî ji holê rake. Pir bi êş e ku heta kesên ku xwe wekî rêber dibînin jî ew qas xwedî ufqeke teng û şermok in ku nikarin xewna welatekî serbixwe ji bo gelê xwe û rêvebirina wî welatî jî bibînin.
Dewleta Tirkiyeyê ya herî mezin a faşîst û jenosîdkêr jî, planên xwe yên sed salî wekî xwe didomîne. Rêberê PKKê Öcalan, ku di destê dewleta Tirkiyeyê de dîl e û divê tu gotina wî qet ne xwedî derbasdarî be, îro hebûna gelê xwe dide destê dewleta Tirkiyeyê, an jî ew kesên bêkêr û bêpêşbîn ên ku difikirin li şûna wî erkê rêberiyê dimeşînin, wekî ku nizanin Öcalan dîl e û ev dewlet çiqas kujer û şeytanî ye, li hember tiştên ku diqewimin bêdeng û bêçalak dimînin. Dewleta Tirkiyeyê pêşî siyasete tirk kir, paşê gelê Kurd bi zorê xist nav hembêza neteweperestên Tirk. Tevî vê bê-siyasetiyê ya Kurdî ku ew naxwazin û hê jî qet di dilê wan de nayê cih, gelê Kurd mixabin, ji aliyê siyasetvan û rêberên xwe ve hatiye vê rewşê.
Tenê Tevgera Serxwebûna Kurdistanê û baweriya wê dikare bi vê rewşa bêçare û şermok re têkoşîn bike. Ji ber ku Kurdistan tune ye, îro li hember tiştên ku diqewimin tu bertekeke girseyî û derbasdar nayê dayîn; hebûna Kurdan di devê dewletên dagirker de wekî sakizê tê çiwan. Rizgarbûna ji vê rewşê tenê bi hebûna Kurdistaneke Serbixwe gengaz e.
Rêberên Kurd, Ramanger û Girseyên Kurd hene ku vê armancê ji xwe re kiriye prensîb. Ya girîng ew e ku ev girse were cem hev, û bi bertek û biryarên hevpar û bi rêk û pêk, hewldanên derxistina dewletên dagirker ji axa Kurd bêne kirin.
Ev nivîsa min daxuyaniya damezrandina Platforma Serxwebûna Kurdistanê ye.