Heke dadgeha dewletekê alîgir be û bi awayekî eşkere li derveyî qanûnê bixebite da ku armancên yên di desthilatê de ne xizmet bike, wê demê çi bê gotin, kîjan destûr, rêzik an biryar bê dayîn, encam tenê wê demê domdar be ku xizmeta yên rêve dikin bike. Wekî din, bi tu awayî nikare behsa maf, wekhevî an dadê bê kirin.
Lihevhatina heyî ya di navbera PKK û hikûmeta Tirk li Tirkiyeyê de jî parçeyek ji vê mijarê ye. Di rewşa niha de, ku AKP bingehê dengdêrên xwe û meşrûiyeta xwe winda kiriye, ji bo ku dengên Kurdan bi dest bixe û jiyana xwe ya siyasî dirêj bike, ketiye nav hewldanek wisa. Kurd, ji aliyê xwe ve, bi safî û bêwate piştgiriyê didin vê yekê, bi wê fikirê ku belkî ev yek bibe sedema demokratîzekirina Komara Tirkiyeyê.
Tevî ku damezrînerê PKKê, Öcalan, ji aliyê dewleta Tirk ve wekî rehîn hatiye girtin, PKK çekan dide xwarê, pasîfbûn nîşan dide û bêyî ku tu maf an destkeftiyekê bi dest bixe, gavên ku xizmeta neteweya Tirk dikin davêje; ev li gorî min dubarekirina xeletiyeke dîrokî ye.
Di dirêjahiya dîrokê de, Kurdan tu carî dewleteke domdar nebûye. Sedema vê yekê ew e ku her carê wan bi sozên dewletên din bawer kiriye û hebûna xwe bi hebûna yên din ve girê daye. Nimûneyên herî berbiçav ên vê yekê ev in: Kurdên ku di şoreşa Îranê de veqetîna xwe nekirin, yên ku piştî hilweşîna Împaratoriya Osmanî ya piştî Şerê Cîhanê yê Yekem bi Tirkiyeyê re man, û niha Kurdên Rojavayê ku piştî hilweşîna rejîma Sûriyeyê azadiya xwe bi dest nexistin. Hikûmeta Herêma Kurdistanê, ku di bin zexta Dewletên Yekbûyî de hate avakirin, îro di bin zexta hikûmeta Iraqê de tê hilweşandin. Sedema yekane ya hemû van tiştan ew e ku Kurdan her tim hewldanên xwe yên avakirina dewleta xwe nîvco hiştine û xwe spartine neteweyên din.
Hilweşandina artêşeke bi ezmûn wekî PKKê, avêtina wê ezmûnê, radestkirina artêşa Kurd a 100 hezar kesî ya li Rojavayê ji hikûmeta Sûriyeyê ya cîhadîst û girêdayî zihniyeta DAIŞê re, xeletiyên dawî ne ku Kurdan di vê sed salê de kirine. Ev ku biryarên wisa bi fermana rêberekî girtî, ku di destê dewletên dijmin de ye, tên dayîn, siyasetek nayê fêmkirin, bêaqilane û nakok e.
Ez nabêjim bê rêber bimînin, lê nedîtina rewşa niha ya rêber û ne nirxandina rast a îhtîmala ku rêberekî temenmezin dikare jiyana xwe li ser îdeolojiyekê bigire, tenê safîbûn û bêtecrûbeyî ye.
Bi sedan salan, gelê Kurd piştgiriyeke bê şert daye rêxistinên ku îdia dikirin ziman û çanda wî diparêzin, bi wê baweriyê ku ew ê rizgariyê bînin; xwîna xwe rijand, êşkence kişand, jiyanên kesane feda kir — û her carê, ew rêxistin di dawiyê de bê şert radestî dijmin bûn. Niha heman senaryo careke din tê dubarekirin. Dema ku em hêvî dikin ji dewleta Tirk a kujer xelas bibin û xewna wê dibînin ku Kurdistan wekî welatekî yekgirtî û serbixwe bê dîtin, rêxistinên me bi destên xwe me radestî dijmin dikin.
Tiştê ku dê bibe zelal e: Erdoğan, ku ji bo berjewendiyên xwe ketiye nav van lîstikan, dema ku hemû tiştê ku dikare bi dest bixe, careke din vegere êşkence, bombebaran û komkujiyên xwe — û Kurd careke din, wekî di hemû dîrokê de ji bo her du aliyan bûye, bê tişt bimînin.
PKK an Öcalan çi bêjin bila bibêjin, ez tu carî êşa Dersimê, Zîlanê, Roboskî, Mereşê, Sîwasê, Komkujiya Stasyona Trenê ya Enqereyê, û kesên ku li Hewlêr û Rojavayê hatin qetilkirin ji bîr nakim, û ez tu carî desthilatdariya tu dijminekî li şûna serxwebûna Kurdan nagirim. Ez dizanim ku bi milyonan Kurd wekî min hîs dikin û difikirin.