Di sala 1999an de, ji encama hewldanên navneteweyî yên dewleta Tirk, Öcalan berê xwe da Komara Afrîkaya Başûr, lê li Kenyayê ji aliyê istîxbarata dewleta Tirk ve hat girtin û anîn Tirkiyeyê. Öcalan, ku xwe wekî serokê tevgera Kurdî, her wiha wekî kesê ku şerê çekdarî dest pê kiriye û wekî fikirvanê wê tê dîtin, dema ku ew di balafirê de ji bo dewleta Tirk dihat birin, yekem car got: “Ez amade me ku ji bo dewleta Tirk bixebitim.” Her çend gelek Kurd wê demê ev gotin wekî taktîkekê dîtin da ku ji cezayê mirinê xilas bibe, îro em bi awayekî pir eşkere dibînin ku ew bi vê hevokê bi rastî û bi wateya tam dixwest xizmeta dewleta Tirk bike.
Her çend Öcalan diyar kir ku wî PKK wekî têkoşînek ji bo serxwebûna Kurdî, wekî hewldanek ji bo derxistina dewletên dagirker ji Kurdistanê, û wekî hêzek tirsandinê li dijî jenosîda Kurdan ava kiriye, hemû ev tişt plan, fikir û hewldan bûn ku dema ew hîn azad bû hatibûn kirin. Gava ew ket rewşa girtiyekî, wî têkoşîna xwe ew qas kûr nehatibû hundirandin ku bikaribe xwe bi awayekî rast li dijî van gotarên nû bi cih bike.
Bi nivîsên îdeolojîk û pirtûkên ku tê gotin wî di salên dirêj ên girtîbûna xwe de li girava Îmralî nivîsîne — lê ku ji aliyê bingeh û gelek ramanan ve zêdetir taybetmendiya wergerên pirtûkên heyî hildigirin — ew ji aliyê gelê Kurd û hêmanên wê ve wekî “Rêbertiyê” hat qebûlkirin. Heta çend sal berê, ew her tim wekî kesek dihat dîtin ku her tiştî herî baş dizane; lê wekî ku hat gotin, ev rewş tenê heta çend sal berê derbasdar bû. Niha ev dîtin û qebûlkirin hêdî hêdî û bi kûrahî diguherin.
Öcalan îro bi partiyên siyasî û îdeolojiyên ku ji destpêka hebûna xwe ve sond xwarine ku Kurdan tune bikin, ketiye nav “mafê biratiyê”. Li gorî temenê wî yê pêşketî û rewşa wî, diviyabû ji wî helwesteke bi rûmettir bihata hêvîkirin; lê wî helwestek girt ku Kurdan radestî dewleta Tirk dike û bi rêya perestiya rêbertiyê ya ku wî afirandiye, dixwaze Kurdan bi kolonîkar û dagirkerên wan ve girêdayî bike. Wî dewleta Tirk, bi destên xwînî û zihniyeta qirêj a jenosîda Kurdî, li dijî daxwaza serxwebûnê ya Kurdan hilbijart, û fikra Kurdistanê, ku xala destpêka wî ya eslî bû, bi bêwatebûna ku dibêje Kurd “civaka sivîl” in, guhert. Bifikirin ku ew ew qas kûr ketiye ku ji serokê MHP re, ku rewşenbîrên Kurd, mirov, zarok û jin bê cudahî kuştine, kilîmek diyarî dike. Ji rêbertiya şerê çekdarî ketina rewşa girtiyekî ku ji qatilê xwe re kilîmek diyarî dike, rewşeke wisa ye ku mirovek xwedî ramaneke jiyaneke bi rûmet tu carî naxwaze tê bikeve. Halbûkî exlaqa gerîla her tim di xwe de hundirandiye ku tu carî ji îdeolojiyê neçe dûr, û ji bo ku bê hêz nekeve destên qatil, berî girtîbûnê guleya dawî di kîsê xwe de bigire da ku dawî li jiyana xwe bîne.
Nelson Mandela, serokê Komara Afrîkaya Başûr, ku Öcalan berî ku bihata girtin dixwest biçûya cem wî, di bin tu şert û mercan de li ber rejîma apartheidê netewiya. Dema ku ew li giravekê wekî girtiyek dihat ragirtin û di tecrîdê de dihat veqetandin, gelê wî li dijî rejîma ku ew red dikirin bi hêz berxwedan kir û ew hilweşand. Piştî wê, Mandela wekî serok li kêleka gelê xwe sekinî û jiyana xwe wekî rêberekî rizgariyê yê bi rûmet bi dawî kir.
Di vê rewşê de, dema Öcalan jiyana xwe bi dawî bike, gelo ew ê wekî serok bimîne, an dê wekî BRATÜRK bê bîranîn — wekî birayê Atatürk, kesê ku piştî Mustafa Kemal Kurdan radestî Tirkan kir?