Em hemû wekî mirov hatin vê dinyayê. Bêguman, ez bi vê yekê razî me. Lê gelo em hîn jî mirov in? Ez ji vê yekê ne piştrast im.
Li derdora xwe binêre: te dest da birîna çend mirovan û ji bo saxkirina wan çend gav avêtin? Careke din li derdora xwe binêre: te canê çend heyînan êşand?
Tiştê ku tu dikarî herî zêde jê piştrast bî ev e: êşên ku te dane, ji dermanên ku te bûyî zêdetir in.
Çima?
Dema tu zarok bûyî, çiqas tu li derdora wan kesan geriyayî ku ew li derdora te digeriyan? Bêguman, ne mecbûr î. Lê tu mirov î, ne wisa? Û pêdiviya mirovbûnê ew e ku mirov xwedî wijdan be. Baş, tu çiqas xwedî wijdan î?
Ma te mirov tasnîf nekirin? Ma te wan tune nehesibandin? Ma te ji ber ku kesek tiştê ku tu dizanî nedizanî, jê re negot nezan?
Ey heyîna ku xwe mirov dihesibîne, te ji kîjan heyînê re qedehek av daye? Te ew xwarin, te xwe bi wan têr kir; te çend caran wan têr kir?
Niha dem hatiye ku encaman kom bikî û bibînî çi dimîne. Tiştên ku te nekirine ji tiştên ku te kirine derxe. Çiqas encam te ber bi neyînî ve dibe, ew qas tu mirov î.
Bersiva xwe tu bixwe bibîne: an tu mexlûq î, an jî tu mirov î. Di navbera van de tiştek tune ye.
Niha tu piştrast î?
Tu mirov î?