Em xwe xirab hîs dikin, em li ser pêşerojê fikar hene, Çi dê bike? Çawa dê be? Em nikarin bersiv bidin van pirsan, ji ber ku li seranserê cîhanê gelek rewşên krîtîk hene, ango pandemî, krîza aborî, şer, koçberî... Hemû van pirsgirêkan me zor dikin ku li pêşerojê bifikirin.
Ev serdem çawa ye? Em ê çawa aştiyê li cîhanê bibînin? Em ê çawa fêm bikin ku tenê bibin mirov? Em ê çawa ji bo nifşên nû pêşerojeke baş peyda bikin?
Ez difikirim em nikarin vê bikin, ji bo nifşên nû, zarokên me, ji ber ku dema me têr nake ji bo afirandina vê. Ev cîhan ewqas qirêj e û di rewşeke ewqas xirab de ye. Ez difikirim nifşên nû divê cîhaneke nû bibînin û divê çareseriyên nû bibînin ji bo jiyan bi aştiyê.
Divê em biryar bidin: Kengî? Kengî em ê wekî mirov bifikirin?
Kengî em ê fêr bibin bi aştiyê bijîn? Ev tenê pirsgirêka mirovahiyê ye.
Divê em bersiv bidin. KENGÎ?