Dewleta Tirk û partiya DEM, ku xwe wekî nûnera îradeya Kurdan ragihandiye û berê bi xwe li dijî Erdoğan bi cih kirinê deng ji gelê Kurd wergirtiye, bi hêdî hêdî planên xwe didomînin da ku di dawiya sed saleke din de Kurdan bifiroşin, kole bikin û wan bi dewleta Tirk ve girêdayî bikin; bi xetek bê karakter, bê şeref, bê rûmet û bê mirovahî. Bi rêya qatilê mirovkuj ê pûtepêkirî, Golaniyê kujer, ku li serê Sûriyeyê hatiye danîn, ew her wiha rêyan vedike da ku Kurdên li Sûriyeyê bên zextkirin. Kurd careke din, wekî her car, li şûna ku xwe bi avakirina dewleta xwe mijûl bikin, ketine nav hewldana ku gotara demokrasiyê ya dagirkeran li gelê Kurd bar bikin.
PKK niha qehremanên Kurd, yên ku 35 sal berê bi armanca Kurdistanê çûbûn çiyan, xistiye bin fermana kujerê Erdoğan.
Niha ez ji we dipirsim: Ma xwîna mirovan bi şûştina destan tê jêbirin? Ma mirovên ku serên wan jê hatine kirin, bi li xwe kirina cil û bergê fermî dikarin bên paşguhkirin? Ma barandina bombeyan li ser Kurdan û bikaranîna gotara demokrasiyê di dev de bi hev re tê?
Bêguman dê hebin afirîdên mîna mirovan, bê wijdan, bê exlaq, bi bîra xwe westiyayî, ku bersiva van pirsan bi “erê” bidin; lê ez hîn jî êşa wê rojê, êşa wê dayikê ku li kolanên Amedê laşê zarokê xwe yê bi bombeyan parçeparçe kirî di firîgekê de digirt, bi awayekî herî kûr hîs dikim. Erdoğan ew zarok bombebaran kiribû da ku bibe serokomar. Û tenê awayê ku ez vê ji bîr bikim ew e ku ev ruh ji vê laşê derkeve.
PKK, ku bi awayekî ku heta niha qet nehatiye dîtin xwe bixwe hilweşandiye û bi nêrîna “ew tenê li yên din zilmê dike, ne li me” destê Erdoğan hêsan dike, xewn, êş û baweriyên Kurdan firotin Dewleta Tirk a kujer. Tiştê ku PKK kiriye, ji bo min şerm e. Partiya DEM, ku ji taybetmendiya “demokrasî” ya di navê xwe de pir dûr ketîye, dengên ku ji bo demokrasiyê ji aliyê gelên Bakurê Kurdistanê ve jê re hatibûn dayîn, pêşkêşî mayîna Erdoğan kiriye.
Ma ev pir zelal û eşkere nîne? Erdoğan, ji bo ku kursiya binê xwe biparêze, zilm ji ser Kurdan rakir û li ser CHPê kom kir; zilmê ber bi kesekî din ve bir da ku Kurdan bêdeng bike. Ev tenê wateyekê heye: “Bêdeng bimînin, wekî din ez ê we dîsa bixim û bikujim.” Baş, partiya DEM ku bi dengên Kurdan ji bo mafên Kurdî ket parlementoya Tirk a xwînî, çi dike? Ew bêdeng e, tam wekî bêdengiya Tirkan li hember zilmê ku li me hat kirin. Bêdengiya we li hember yên ku têne zilmkirin, ji bêdengiya ku dema hûn di bin zilmê de bûn hat parastin, çi cudahî heye? Cudahîya partiya DEM û CHPê çi ye? Ew jî dema Kurd di bin zilmê de bûn bêdeng ma, û niha DEM dema hûn têne zilmkirin bêdeng dimîne. Ev tiştekî din nîne ji bilî lîstina demokrasiyê, meşandina siyasetek bêrastî, bêexlaq û nefretbar.
Wekî kesek ku berê dengê xwe daye van kesan, ez ji vê bêexlaqiya ku ew dikin şerm dikim.
Dema Erdoğan careke din komkujiyeke Kurdî bike û hûn bigirîn, ji hundirê min tiştekî din dernakeve ji bilî nifir kirina we.
Ma di hundirê we de ji bo ciwan, jin û zarokên mirî tu êş tune ye? Mirovê ku hûn destê wî digirin, xwîna Kurdan li ser destên wî heye; ma wijdana we qet naêşe? Ma hûn qet nayên bîra xwe siyasetmedarên Dewleta Tirk a kujer, yên ku bi derewên demokrasiyê bûn sedema mirina bi hezaran kesên me? Niha hûn bi MHPa kûçik û AKPa kujer re hevkarî dikin û hewl didin me bikin ku em bi pêşeroja demokrasiyê bawer bikin.
Ez dixwazim ku rûyê tu yek ji we, ne rojekê, ne jî kêliyeyekê jî, bikenin. Ji hemû kujeran û ji wan kesên ku li kêleka wan disekinin û xizmeta wan dikin re, ji hemû derewkar û bêexlaqan re: We destê xwe dirêjî berpirsê hemû komkujiyan kir, û ez dibêjim ku hûn êdî hevparên van komkujiyan jî ne.