Mirov bi taybetmendiyên ku pê re ji dayik dibe, yekpare ye. Nikare wan jê bibe, biguherîne an jî paşguh bike. Carinan mirov dixwazin ji van taybetmendiyan birevin an xwe ji wan dûr bixin: Etnîsîteya xwe înkar dikin, bi zimanê dayika xwe naaxivin an jî ji ber rengê çermê xwe dikevin kompleksa kêmatiyê. Herçiqas ev pirsgirêk her tim neyên dermankirin jî, ew ji sedemên derûnî û ji bandora hawirdorê li ser mirov çêdibin. Lê tu yek ji van ne ehmeqî ye.

Baş e, ehmeqî çi ye?

  Ehmeqî ew e ku mirov ji senemekî re perestiş bike û kesên ku reh û resala xwe înkar nakin, li pey kesekî biçin ku bi zanebûn reh û resala xwe înkar dike.

  Ehmeqî ew e ku kesekî wek Öcalan, ku esîr û girtiyek e, bi zanebûn wek rêber bê pejirandin û paşeroja tevahiya Kurdistanê radestî peyvên ku ji devê esîrekî derdikevin bê kirin.

  Ehmeqî ew e ku kesên bêqabilîyet û bêkarakter, yên ku bi sedsalan hewl didin bi kiryarên komkujiyan re aştiyê bikin, wek rêber bên pejirandin.

  Ehmeqî ew e ku mirov bi hêmanên folklorîk bê xapandin û zimanê Kurdî û çanda Kurdî, ku her ku diçe tên jibîrkirin, biçûk bibîne.

  Ehmeqî ew e ku di demeke ku tevahiya dinyayê xwe bi çekan xurt dike de, çek bên danîn û mirov xwe radestî dilovaniya qatil bike.

  Ehmeqî ew e ku mirov bawer bike bi qatil re aşitî dikare bê kirin û di bin navê entegrekirina gelêkî nav gelê din de, li ber asîmîlasyona dilxwazî serî bitewîne.

  Afirînerê sereke yê vê ehmeqiyê dewleta Tirk e; ew esîrê di destê xwe de ji bo kolekirina gel bi kar tîne. Dewleta Tirk bi salan e hewl dide Kurdan ehmeq bike, da ku ew ne di zimanê Tirkî de û ne jî di zimanê Kurdî de bigihîjin cihekî û tu şewqeke hiş û aqil ji xwe nîşan nedin. Ew bi salan bû ku xwe ji bo van rojan amade dikir.

  Dewleta Tirk pirtûkên ku bi destê MİTê dane nivîsandin û bi navê Öcalan hatine belavkirin, wisa li bazarê hiştin ku mîna bi rêyên veşartî hatibin çapkirin û belavkirin. Bi rêya wî esîrê ku mirovan bixwe wek rêber hilbijartibû, ew xew kirin. Îro jî bi derewên aşitî û entegrasyonê, wan xewgeran li pey xwe dikişîne.

  Ji aliyekî ve, refên PKKê ku tê de bi hezaran ciwan hatin kuştin, dixe bin kontrola xwe; ji aliyê din ve jî heman tiştî bi refên Rojavayê dike, ku tê de bi hezaran ciwan hatin ji holê rakirin.

  Tirk, Ereb û Faris, wek dewlet, pir baş dizanin ku çi dikin. Lê ji ber bêserokatiya Kurdan û ji ber ku kesên wek rêber li nav Kurdan tên pêşkêşkirin di rewşa esîrtiyê an xiyanetê de ne, Kurdan ne di dirêjahiya dîrokê de karîbûne bibin xwediyê dewletekê û ne jî niha dikarin. Ez ditirsim ku di paşerojê de jî tu carî nikaribin bibin xwediyê dewletekê.

Wekî hêja İbrahim Halil Baran jî gotiye:

  “Kurd di vê sedsalê de jî xeletiyên xwe yên sedsalên berê dubare dikin!”

Gotina min jî ev e:

  “Kurd, wekî di dirêjahiya dîrokê de, hîn jî ehmeqiya xwe didomînin.”