Mînakî, eger îro gelê Moldovayê rabibe, referandumekê bike û biryar bide ku beşdarî Romanyayê bibe, tu kes dê ji vê rewşê guman neke. Ji ber ku di dîrokê de mirovên van her du welatan bi hev re jî jiyane, xwedî kevneşopiyên çandî û herêmî yên pir dişibin hev bûne, di dirêjahiya dîrokê de baş bi hev re li hev hatine û têkiliyên aborî yên pir bihêz ava kirine.
Romanya, mînakî, Moldova nekolonîzekiriye; çavkaniyên wê yên dewlemend nebirine, zimanê wê paşguh nekiriye û gelê wê bi berdewamî terorîze nekiriye. Ji ber vê yekê, yekbûna van her du gelan, xwestina yekê ku beşdarî yê din bibe, rewşek derdixe holê ku dikare bi tevahî bersiva wateya peyva “entegrasyon”ê bide.
Lê gelo Kurd, tevî ku welatek wan jî tune ye, tevî ku li çar parçeyan hatine parçekirin û ji aliyê çar kolonîkarên cuda ve hatine dagirkirin, dikarin bi dewleta Tirkiyeyê û gelê Tirkiyeyê re entegre bibin?
Dewleta Tirkiyeyê di dirêjahiya dîroka xwe de hebûna xwe li ser nebûna Kurdan û terorîzekirina Kurdan ava kiriye. Dewleta Tirkiyeyê û gelê Tirkiyeyê kuştina Kurdan wek çîrokên lehengiyê ji bo xwe dîtine û pejirandine. Dema ku gelê Tirkiyeyê heta ji axaftina Kurdan bi zimanê xwe di navbera xwe de jî aciz dibe, dewleta Tirkiyeyê zimanê Kurdî wek “zimanekî nenas” pênase kiriye, qedexe kiriye, kesên ku pê axivîne îşkence kiriye û bi lêdana bi milyonan zarokên Kurd, ku ez jî di nav wan de me, wan ji zimanê dayikê dûr xistiye.
Dewleta Tirkiyeyê navên gundên Kurdî guhertiye û li şûna wan navên Tirkî daniye. Bi deh hezaran gundên Kurdî ku bi guhertina navên wan nikarîbû wan asîmîle bike, şewitandine û gelê wan sirgûn kiriye.
Dewleta Tirkiyeyê li kolanên bajarên Kurdî bi wesayîtên polîsan bi sedan zarok lêdane û kuştine; şivanên ku pez diçêrandin bombebaran kiriye û zarokên ku dilîstin ji serê wan gulebaran kiriye.
Dewleta Tirkiyeyê her tim Kurd dijmin kiriye û bi van polîtîkayên dijminkirinê piştgiriya gelê xwe yê nijadperest, faşîst û bi xwînê têr dibe wergirtiye. Dewleta Tirkiyeyê çiqas xwîna Kurdan rijandiye û çiqas zêdetir rijandiye, ewqas zêdetir ji gelê Tirkiyeyê piştgirî wergirtiye.
Dewleta Tirkiyeyê û şirketên wê yên kolonyalîst Kurd di sektorên avahîsaziyê, çandiniyê, paqijiyê û xizmetguzariyê de wek kole xebitandine; ne berdêla kedê wan daye û ne jî mafê jiyaneke mirovane ji wan re nas kiriye.
Erdê Kurdistanê ji jor û jêr bombebaran kiriye, çavkaniyên wê talan kiriye, çemên wê zuwa kiriye û zozanên wê şewitandiye; bi mecbûrkirina Kurdan ku koçî sînorên rojavayê dewleta Tirkiyeyê bikin, wan mehkûmî kolehiya gelê Tirk ê li rojava kiriye.
Ez dikarim bi milyonan mînak, çîrok, doz û delîlên din ên bi vî rengî ji we re pêşkêş bikim. Ez heta behsa rêbazên îşkenceyê, polîtîkayên asîmîlasyonê yên sîstematîk ên hatine sepandin û ku beşek ji Kurdan bi îdeolojî û berjewendiyên cuda li dijî yên din hatine şikandin jî nakim.
Gelo di van şertan de û bi vê rabirdûyê re, entegrebûna Kurdan bi dewleta Tirkiyeyê re gengaz e?
Yan navê vê yekê dê asîmîlasyoneke dilxwazane be?
Di dewleta Tirkiyeyê û gelê Tirkiyeyê de tiştek ku guhertî, baştir bûyî an demokratîk bûyî tune ye û ew di her derfetê de nîşan didin ku rewş ne wisa ye. Digel vê yekê, dema ku heta rojekê jî nebûye ku Kurd û Tirk wekhev bin, wekhev bijîn û wekhev werin hesibandin, gelo ev entegrasyon e?
Gelo ev awayekî asîmîlasyonê ye ku bi zorê hatiye dilxwaz kirin?
Gelo ev careke din xapandina Kurdan e?
Yan jî ev operasyoneke veqetandinê ye ku dewleta Tirkiyeyê beriya komkujiyeke nû dimeşîne?
Gelo ya normal ew e ku Kurd di her serdemê û di her rewşê de bibin dewleteke yek û serbixwe?
Yan ku hewl bidin bi kolonîkarê xwe re entegre bibin û teslîmî kolonîkarê xwe bibin?
Di dîrokê de mezinên me di rastiyê de tiştek pir zelal ji me re rave kirine. Heta ku Kurd guh nedin vê şîretê, ew mehkûm in ku ji aliyê kujerên kolonyalîst ve werin xapandin, talankirin, qetilkirin û tunekirin.
Û ew şîret ev e:
Eger hûn nebin yek, hûn ê yek bi yek tune bibin...