Gelek ji me welatek keşf kirine ku şert û jiyanên ku em dixwazin bijîn tê de dikarin bên jiyîn. Em dikarin biçin vî welatî û dema em wan tiştên ku me xewn kirine dibînin, vê carê em vedigerin û didomînin xewnên xwe ava bikin, xwezîyan bibêjin, bi gotina: Xwezî min bikaribûya hemû van tiştan li cihê ku ez lê ji dayik bûm bêyî ku ez mecbûr bimînim koç bikim bi dest bixista. Yanî ez xewna Welatekî dibînim ku tu kes ne mecbûr bimîne koç bike û ew cih divê ji dema ku tê damezrandin ve wisa cih be ku, bi gotina “Em welatekî nû ne, çanda me ya demokrasiyê hêj pêş nekeftiye”, çavên xwe li sextekariyan, gendeliyan, neheqiyan û yobaziyê negire. Baş, heta heke em wisa perçeyekî axê bibînin jî, gelo mumkin e ku em kom civakeke mirovan bibînin ku bêyî tu hincetê sond xwariye ku wê perçeya axê bike Bihuşt? Ez qet hêviyekê ji vê tune... Hemû karên kaçax, qedexe, şaş û bêexlaq ên welatê Ewropayê ku ez lê dijîm, ji aliyê mirovên wekî min ve tên kirin ku ji ber ku welatê wan jî nîne hatine vir û penaberî kirine. Bila şaş neyê fêmkirin, ez her tim li dijî vê bûm û ez ê berdewam bim li dijî wê. Ewên ku ez rexne dikim ew kes in ku wekî min Kurd in û hatine vî welatî bi îdîaya ku ji zilmê reviyane. Ev nayê wê wateyê ku ew her tim şaş in, lê her çend parastina wan bi awayê “em ji ber ku em ji aliyê aborî ve tengav in van tiştan dikin” be jî, aliyekî wê yê bêborîkirin tune. Di dawiyê de, dema tu welatê ku xewna damezrandina wî dibînî bi dest bixî, ew wateyê digire ku tu jî bi heman sedeman dikarî xwe bigihînî karên qedexe, şaş, kaçax û bêexlaq.
Kokê karê ev e ku berî damezrandina Welatekî, divê civakek bê Afirandin. Civakek ku bi exlaq, dîsîplîn, çand û hunera xwe nimûneyeke temam a rastgoziyê be. Bêguman gihîştina bêqusûr ne mumkin e, lê tenê rêya ku mirov heta hinekî bigihîje asta ku van welatên Ewropayê gihîştine, ne ji bidestxistina perçeyekî axê derbas dibe, lê ji Civakeke di Rastgozî û Exlaqê de nimûne ku dikare di perçeyekî axê de were cihkirin derbas dibe.